Barnaba (Nakropin)
Wasilij Nakropin | |
Arcybiskup tobolski i syberyjski | |
![]() | |
Kraj działania | |
---|---|
Data urodzenia |
21 grudnia 1861 |
Data i miejsce śmierci |
13 kwietnia 1924 |
Arcybiskup tobolski i syberyjski | |
Okres sprawowania |
1916–1917 |
Wyznanie | |
Kościół | |
Inkardynacja | |
Śluby zakonne |
1897 |
Prezbiterat |
1898 |
Chirotonia biskupia |
28 sierpnia 1911 |
Data konsekracji |
28 sierpnia 1911 |
---|---|
Miejscowość | |
Miejsce | |
Konsekrator |
Włodzimierz (Bogojawleński), Włodzimierz (Sokołowski-Awtonomow), Tryfon (Turkiestanow), Anastazy (Gribanowski), Eutymiusz (Jelijew), Tichon (Nikanorow) |
Barnaba, imię świeckie Wasilij Aleksandrowicz Nakropin (ur. 9 grudnia?/21 grudnia 1861 w Pietrozawodsku, zm. 13 kwietnia 1924 w Moskwie) – rosyjski biskup prawosławny i działacz nacjonalistycznych organizacji politycznych.
Życiorys
[edytuj | edytuj kod]Urodził się 21 grudnia 1861 w Pietrozawodsk, guberni ołonieckiej[1], w rodzinie chłopskiej[2]. Nie miał niemal żadnego wykształcenia, w młodości pracował jako ogrodnik[3]. W 1897 złożył wieczyste śluby mnisze w monasterze Klimienieckim (eparchia ołoniecka), zaś rok później został wyświęcony na hieromnicha. Dzięki zdolnościom, jakimi się wykazywał[3] w 1904 uzyskał godność igumena, zaś w 1905 – archimandryty. Został równocześnie przeniesiony do Monasteru Paleostrowskiego jako jego przełożony[2]. Działał w prawicowej organizacji Rosyjskie Zebranie[2].
Na prośbę metropolity moskiewskiego i kołomieńskiego Włodzimierza został przeniesiony do Nowogołutwińskiego Monasteru Trójcy Świętej w Kołomnie w charakterze przełożonego. W ciągu dwóch lat pracy duszpasterskiej w tymże klasztorze zyskał niezwykłą popularność zarówno w Kołomnie, jak i w Moskwie. W 1910 mianowany przełożonym innej kołomieńskiej wspólnoty mniszej, Starogołutwińskiego Monasteru Objawienia Pańskiego[2].
Dzięki protekcji Grigorija Rasputina uzyskał w 1911 nominację na biskupa kargopolskiego, wikariusza eparchii ołonieckiej, przeciwko czemu, według relacji Michaiła Rodzianki, duchowni członkowie Świątobliwego Synodu Rządzącego na czele z metropolitą petersburskim Antonim zdecydowanie protestowali[3]. Jego chirotonia biskupia odbyła się 28 sierpnia 1911. W 1913 powierzono mu zarząd eparchii tobolskiej i syberyjskiej[2].
W 1915 biskup Barnaba przeprowadził w Tobolsku kanonizację metropolity tobolskiego Jana (Maksymowicza), czego dokonał bez jednoznacznej zgody Synodu. Wezwany do wytłumaczenia swojego zachowania, zachowywał się butnie w stosunku do zasiadających w Synodzie duchownych i jego oberprokuratora Aleksandra Samarina. W związku z tym kanonizacja została uznana za nieważną, a Barnabę usunięto z katedry. Decyzji tej nie potwierdził jednak car Mikołaj II, który nie tylko nakazał ponowne rozpatrzenie sprawy, ale i zdymisjonował Samarina ze stanowiska, zaś zmienionemu składowi Synodu (ulegał on corocznej rotacji) nakazał „wyrozumiałość”[3]. W rezultacie Barnaba (Nakropin) został podniesiony do godności arcybiskupiej i otrzymał Order św. Włodzimierza II stopnia[2].
Po rewolucji lutowej został zmuszony do odejścia w stan spoczynku i zamieszkania w Wysokogórskim Monasterze Zmartwychwstania Pańskiego (eparchia niżnonowogrodzka i arzamaska) na prawach przełożonego. W 1918 został aresztowany w Moskwie, spędził kilka miesięcy w więzieniu na Tagance. W 1919 mianowany przełożonym monasteru Trójcy Świętej w Kalazinie, zaś rok później – biskupem archangielskim; nigdy nie udał się do tej eparchii. Zmarł w Moskwie w 1924[2].
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Сахратов А. Ф. К характеристике личности архиепископа Тобольского и Сибирского Варнаву (Накропина) // Материалы Региональной научно-практической конференции студентов, магистрантов, аспирантов и преподавателей. — Нижневартовский государственный университет, 2019. — С. 65
- ↑ a b c d e f g Warnawa (w miru Wasilij Nakropin). hrono.ru. [dostęp 2011-11-05]. (ros.).
- ↑ a b c d Bazylow L.: Obalenie caratu. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1976, s. 230–231.